Opublikowano
2015-09-28 18:26
Licencja
Wolna licencja

Nieznane konstrukcje Gustave’a Eiffela

Gustave Eiffel zapamiętany został przede wszystkim jako twórca słynnej, paryskiej wieży. Tylko nieliczni wiedzą, że zaprojektował też nowojorską Statuę Wolności oraz kilka monumentalnych, służących po dziś dzień wiaduktów.


Strony:
1 2

Czytaj także:

Gustave Eiffel – inżynier, przedsiębiorca, zwany przez współczesnych „le magicien du fer” (czarodziej żelaza), twórca współczesnego symbolu Paryża a nawet całej Francji, jest jedną ze sztandarowych postaci ery industrializacji Europy i świata. Budowle stworzone przez Eiffela i współpracowników znajdziemy na wszystkich kontynentach. Mało kto wie, iż dzięki jego konstrukcji możliwe było zbudowanie Statuy Wolności w Nowym Jorku.

Karykatura Gustave'a Eiffela (domena publiczna)

Eiffel urodził się 15 grudnia 1832 w Dijon, a zmarł w wieku 91 lat 27 grudnia 1923 w Paryżu. Był potomkiem przybyłego z początkiem XVIII w. do Francji niemieckiego emigranta Jean-René Bönickhausena, którego nazwisko zresztą do około 1880 r. formalnie nosił. Nazwisko Eiffel rodzina przyjęła jako pamiątkę po rodzinnych stronach, czyli górach Eifel. Po niewielkich wahaniach co do kierunku nauki, Gustave w 1855 r. ukończył studia na École Centrale des Arts et Manufactures w Paryżu, drugiej pod względem prestiżu szkole technicznej we Francji. Miał zamiar pracować jako chemik w firmie wuja w Dijon, jednak stanęły temu na przeszkodzie spory rodzinne. Karierę inżynierską Eiffel rozpoczął w 1856 roku rozpoczął w firmie Charles'a Nepveu w okresie istnego szaleństwa związanego z budową linii kolejowych. Zaprojektował kilka mostów, które wygrały przetargi organizowane przez koleje. W 1857 r., pracując już w dużej firmie Compagnie Générale des Chemins de Fers otrzymał zadanie zaprojektowania konstrukcji - 500 metrowej długości mostu pod Bordeaux. Był to jego pierwszy wielki sukces. Wkrótce został wkrótce głównym inżynierem w firmie i zamieszkał w Bordeaux.

Po dalszych sukcesach, pod koniec 1866 roku, Gustave Eiffel otworzył w Paryżu swoją własną firmę pod nazwą: G. Eiffel et Cie . Firma nie dość iż wygrywała wiele przetargów, to sprawnie i szybko realizowała zawarte kontrakty. Prestiż Eiffla nieustannie rósł. Projekty i wyroby jego firmy odznaczały się niezwyczajną precyzją a elementy były produkowane we własnych warsztatach, gdzie wstępnie dopasowywano je do siebie. To wszystko znacznie ułatwiało i przyspieszało montaż na placu budowy i co może równie ważne obniżało koszty. Firma otrzymywała zlecenia z wielu krajów świata. Po „aferze panamskiej”, w której Eiffel był jednym z oskarżonych, w lutym 1893 r. zrezygnował z pracy w G. Eiffel et Cie . W następnych latach zajmował się badaniami naukowymi w dziedzinie aerodynamiki (pierwszy na świecie tunel aerodynamiczny) i meteorologii. Zmarł w swoim domu w Paryżu słuchając 5 Symfonii Beethovena.

Most (wiadukt) Maria Pia – tor kolejowy znajduje się ok. 60 m ponad rzeką (domena publiczna)

Centralna część wiaduktu – przed wybudowaniem zapory poziom wody był znacznie niższy (fot. autor)

Gustave Eiffel był w dużej mierze duchowym i technicznym następcą zmarłego w 1859 r., równie twórczego (może nawet genialnego) angielskiego inżyniera Brunela. Pewną ironią losu było to iż Brunel (z pochodzenia Francuz - jego ojciec w czasie Rewolucji wyemigrował z rodziną do Anglii) wychowywany we Francji, o mało co nie został również francuskim inżynierem. Na przeszkodzie stanęło to, iż jako cudzoziemca (już w czasie Restauracji) nie przyjęto go do École Polytechnique.

Pierwszą z dwu – nie licząc Statuy Wolności i paryskiej wieży - najbardziej efektownych konstrukcji Eiffela był wybudowany w Portugalii w 1877 r. most kolejowy nad rzeką Duero w pobliżu Porto. Nazwano go Maria Pia na cześć ówczesnej królowej. Most był użytkowany do 1991 r. Obecnie pełni rolę efektownej pamiątki historycznej. Doświadczenie zdobyte przy jego wznoszeniu wykorzystane zostało kilka lat później przy projektowaniu i budowie wymienionego w tytule Wiaduktu Garabit. Wiadukt ten znajduje się w południowej części departamentu Cantal, około 12 km na południe od miasta St. Flour. Jest on częścią linii kolejowej prowadzącej z Clermont-Ferrand na południe. Był koniecznością, gdyż w tym miejscu wyżyna Masywu Centralnego przecięta jest prawie na całej szerokości głęboką na około 150 m doliną rzeki Truyere. W chwili wybudowania był to najwyższy most kolejowy na świecie.

Całkowita długość mostu wynosi 564,7 m wysokość nad poziomem wody 122 m, rozpiętość centralnego łuku to 165 m, a wysokość środkowych pylonów 60,7 m. Do budowy użyto między innymi 3619 ton stali konstrukcyjnej, którą zespolono 678 768 nitami, 41 ton stali zbrojeniowej. Prace murarskie i betonowe miały kubaturę 20 370 metrów sześciennych. Most budowano w latach 1880 – 84 – długo. Wszystko wykonano jednak tak solidnie, iż do chwili obecnej nie były potrzebne większe prace remontowe, a dopiero w latach 90. XX w. zaszła potrzeba wymiany zabezpieczenia antykorozyjnego (malowania). W tym celu zużyto 38 ton farb i zmieniono kolor mostu z czerwonego na odcień zwany „rouge poinsetia” lub „rouge Gauguin”. W roku 1932 zelektryfikowano linię kolejową prowadzącą przez wiadukt a w1965 most wpisano na listę pomników historii Francji. W tym samym roku ukończono też budowę zapory i hydroelektrowni i powstał duży zalew po którym oprócz innych łodzi pływają też statki wycieczkowe – przystań przy wiadukcie.

Najprostszym dojazdem do Wiaduktu jest autostrada A75 prowadząca z Clermnont-Ferrand na południe. Po około 100 km mijamy St. Flour po którym za kilka kilometrów dobrze oznakowany zjazd na wiadukt. Zjazd prowadzi drogą D909. Jeśli ktoś nie chce zjeżdżać z autostrady to można się zatrzymać na „Aire de Garabit” („Aire” – dosłownie klepisko lub pole, to francuskie określenie miejsca postoju przy autostradzie, chyba mniej tajemnicze niż nasz MOP) i stamtąd choć rzucić okiem na opisywany obiekt.

Współrzędne wiaduktu: 44°58'21" N 3°10'38" E

Droga D909.Wiadukt nie jest tylko pamiątką historyczną – widok od strony płd. zachodniej (fot. autor)

Pylon południowy (fot. autor)


Tablica pamiątkowa na pylonie – dlaczego nie wszyscy zasłużyli na imiona? (fot. autor)

Widok na pylon północny przez dolinę Truyere (fot. autor)

Tekst ma więcej niż jedną stronę. Przejdź do pozostałych poniżej.

Strony:
1 2
Napisz komentarz
Regulamin komentarzy

Uwaga, wyświetliliśmy tylko ostatnio opublikowane komentarze. Zobacz wszystkie komentarze!

Gustaw Eiffel, legendarny architekt zasłużył się również dla krajobrazu stolicy Mozambiku, Maputo.


W odrestaurowanym centrum miasta, które oparło się działaniu tropikalnych, wilgotnych upałów i wojnie domowej, przede wszystkim króluje monumentalny dworzec kolejowy. Zaprojektowany przez genialnego Francuza, sprowadzonego tutaj przez portugalskie władze kolonialne na początku dwudziestego wieku, jako dowód zaangażowania i dbałości o podbity kraj.

Budowę dworca ukończono w 1910 roku. Od razu stał się symbolem miasta i dowodem na potęgę i hojność kolonialnych władz. Jest też przykładem wykorzystania nowoczesnych w tamtych czasach elementów dekoracyjnych: stali, żelaza i betonu, ulubionych budulców Eiffela. Dzisiaj, po remoncie, dworzec jest nieco senny, ale w imponującej kondycji i warto go odwiedzić nawet wtedy, gdy nie planujemy podróży jednym z lokalnych mozambickich pociągów.

Niedaleko dworca stoi druga, dużo mniej udana budowla Eiffela: Casa do Ferro, czyli Żelazny Dom. Charakterystyczny budynek w całości został wykonany z żelaza i początkowo miał być siedzibą portugalskiego gubernatora Mozambiku. Tak się jednak nigdy nie stało, ponieważ nikt nie był w stanie długo wytrzymać w metalowej puszce w tak gorącym klimacie.

Źródło: http://afryka.org/moj-dzien-w-afryce--eiffel-w-maputo-/



Odpowiedz

Gość: maga773@wp.pl |

W uroczym miasteczku we Francji La Ferte Milion znajduje się uroczy mostek ...



Odpowiedz

Gość: |

"Po „aferze panamskiej”, w której Eiffel był jednym z oskarżonych, w lutym 1993 r. zrezygnował z pracy w G. Eiffel et Cie" ???? chyba 1893 r.



Odpowiedz

@ Gość: Dzięki za uwagę, błąd poprawiliśmy.



Odpowiedz

Gość: Andrze |

Szkoda że nie napisano o jego wspaniałej budowli jaką jest poczta w Sajgonie. Wspaniałe "beczkowe" sklepienie, funkcjonalność i prześwietlenie imponują, gapiłem się z opadniętą szczęką.



Odpowiedz

@ Gość: Andrze
Wolałem ograniczyć się do obiektów, które widziałem. Czasami światowej klasy obiekt jest "zepsuty" marnym otoczeniem, o którym nic się nie znajdzie w różnistych opracowaniach. Przykładem (na szczęscie nie katastrofalnym) południowy skraj Pola Cudów w Pizie. Tam naprzeciwko Krzywej Wieży mamy 150 m ciąg straganów o "architekturze" znanej i z naszego kraju.



Odpowiedz

Gość: dunbar |

https://pl.wikipedia.org/wiki/Casa_de_Fierro



Odpowiedz
Marek Baran

Mieszkaniec Krakowa, inżynier mechanik (AGH), od kilkudziesięciu lat projektant kolei linowych i wyciągów narciarskich, autor przewodników narciarskich.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.

Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.

UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org